Gereformeerde Kerk Ottoland

Komende diensten

22-okt - 09.30
Dhr J O C Bouma uit Kampen
22-okt - 18.30
Mevr N Rijneveld uit Lopik

Uit de bouwhoek (nr. 23 t/m nr. 31) september 2011 - december 2011

Uit de bouwhoek (23)

De vakantieperiode is voorbij. Allerlei activiteiten worden weer opgestart. Het clubwerk begint, de agenda’s met vergaderingen beginnen vol te lopen. Tijd om weer eens iets uit de bouwhoek te laten horen. Terwijl wij genoten van de vakantie, is er op de bouwplaats achter onze kerk regelmatig doorgewerkt. Dit is te zien ook. De dakplaten liggen op de gordingen, de panlatten zijn aangebracht, zelfs is een begin gemaakt met de dakkapel. Voor het oog begint de aanbouw de vorm te krijgen die op tekening uitgedacht is.

De buitenmuren zijn afgewerkt met het potdekselwerk. Nu kunt u zien dat deze afwerking past bij de stijl van de gebouwen in de omgeving van onze kerk. Potdekselwerk zie je vaak bij boerderijen. Vroegen was het woonhuis van de boer opgemetseld met bakstenen en de bijgebouwen, de stallen e.d. werden afgewerkt met hout in de vorm van potdekselwerk. De afwerking die nu gebruikt wordt, zal de oorspronkelijke bouwers van de ons kerkgebouw in 1888 goed gedaan hebben.

In 1886  zijn de Gereformeerde Kerken in Nederland ontstaan uit de Doleantie. De Doleantie is een vervolg op de Afscheiding uit 1834.  In Ottoland is in de periode net na de Doleantie ook een gemeente gesticht. In 1888 is ons huidige kerkgebouw gebouwd. Zonder de huidige bouwers te willen opjagen, de bouw van dit gebouw, opgetrokken in steen, is vanaf de eerste steenlegging binnen twee maanden gerealiseerd!

Het was voor de eerste gemeente niet helemaal zeker of de gemeente echt bestaansrecht had, daarom is de kerk toen zodanig gebouwd dat er met niet al te veel aanpassingen een boerderij van gemaakt zou kunnen worden. En hoe werden de bijgebouwen in die tijd opgetrokken? Juist, met potdekselwerk. De cirkel is rond.

 

Uit de bouwhoek (24)

In vorige columns heb ik gesproken over de potdeksels die aangebracht zijn op de muur van onze aanbouw. Door wie ze geverfd zijn, hoe en waarom ze aangebracht worden. Deze keer wil ik u iets vertellen over het bevestigen van deze planken aan het gebouw.

Hout is het materiaal waarvan potdekselplanken gemaakt zijn. Hout is een natuurlijk materiaal. Dit betekent dat weersinvloeden hier vat op kunnen hebben. Bij onjuiste toepassing kan maar heel kort genoten worden van het potdekselwerk. Hout dient geverfd te worden om het bestand te maken tegen vocht en zonneschijn. Verder is het aanbrengen van potdekselplanken minder eenvoudig dan gedacht. Potdekselplanken mogen maar aan één kant gespijkerd worden. Als je potdekselplanken aan twee kanten vastspijkert, zullen de planken als gevolg van weersinvloeden gaan werken. Ze trekken dan krom en gaan scheuren. Uiteraard is hier door onze vakmensen rekening mee gehouden.

Met enkele bouwlieden heb ik hierover gesproken. Vol vuur spraken ze over dit prachtige werk dat zij voor de gemeente mogen doen. Vol vuur! Een mooi woord in het kader van het bouwen aan een kerkelijke gemeente. Het wordt nog mooier. Als bevestigingsmateriaal gebruiken zij vuurverzinkte spijkers. Spijkers die door het vuur gelouterd zijn zodat zij niet vergaan. Willen wij niet allen door het Vuur gelouterd worden om eeuwig leven te hebben?

 

Uit de bouwhoek 25

Het hoogste punt! In de vakantie is dit punt op de bouwplaats van de Gereformeerde Kerk bereikt. Bij het bereiken van dit hoogste punt horen allerlei rituelen. Enige honderden jaren geleden was het in delen van Nederland gebruikelijk dat een meiboom tegen het hoogste punt werd geplaatst. Daarbij werd een glaasje geschonken en getoost op de vruchtbaarheid en voorspoed in de woning.

Bekender voor ons is de fier wapperende driekleur op de nok van een nieuw gebouw. Dit symbool heeft ongeveer dezelfde betekenis als de meiboom. Veel Nederlanders hebben een Bourgondische inslag, dus hoort ook bij de vlag een glaasje. Dit glaasje wordt ook wel ‘pannenbier’ genoemd. De opdrachtgever schenkt dit glaasje als extra beloning voor de noeste arbeiders. Als de opdrachtgever minder gul is en ‘vergeet’  te schenken, blijft de vlag als teken van de gierigheid wapperen. De gulheid van onze gemeente aan de gemeenteleden die daadwerkelijk bouwen, komt tot uiting in de ‘agapèmaaltijd’ die aangeboden is op zaterdag 24 september. Geen pannenbier, al is er ook wel een glaasje bier gedronken, maar  vooral een maaltijd uit (naasten)liefde bereid en opgediend.

Vruchtbaarheid bij een kerkgebouw heeft een andere betekenis dan bij een particuliere woning. Een teken van deze vruchtbaarheid is de groei in samenwerking tussen ons en de gemeenteleden van de overkant, onze hervormde broeders en zusters. Op zaterdag 24 september zaten we als hervormd en gereformeerd samen op hetzelfde dak. De dakpannen zijn namelijk gezamenlijk gelegd. Wanneer komt de dag dat we samen ònder hetzelfde dak zitten?

 

Uit de bouwhoek (26)

Bouwen is een gecompliceerde onderneming. Op het oog lijkt het dat je handig moet zijn met troffel, hamer of schroevendraaier. Er is echter een gezegde: ‘Met passen en meten wordt de meeste tijd versleten’. Voordat op de bouwplaats gepast en gemeten kan worden, is er al heel wat overleg geweest. Zoals ik u al eerder gemeld heb, volg ik deze overlegmomenten op ‘gepaste’ afstand.

Het project wordt door een drietal grenzen beperkt. De eerste begrenzing wordt gevormd door de technische mogelijkheden. Niet alles kan, alhoewel dat de  meningen hierover verschillen. Die verschillen ontstaan door de twee andere kaders waar binnen gewerkt moet worden. Dit zijn de formele bouwtekeningen die door de gemeente goedgekeurd zijn en de financiële ruimte die het bouwproject van ons als gemeente ontvangen heeft.

Ik noem twee voorbeelden. Deze week is overleg geweest over hoe het tussenlid, de verbinding tussen de nieuw en oudbouw, gemaakt gaat worden. Komen er drie of vier stijlen? De keuze bepaalt de mogelijkheden die overblijven voor toekomstige aanpassingen. Maar hoe verhoudt dit zich met de verleende bouwvergunning? Een dilemma. Een tweede voorbeeld is het voortschrijdend inzicht. De dakkapel is hier een voorbeeld van. Hier speelt de financiële ruimte een belangrijke rol.

Hoeveel vertrouwen hebben we in de bouwcommissie? Hoeveel vrijheid geven we hen? Elke vraag aan ons als gemeente voorleggen, zou de bouw enorm vertragen. Het is wel fijn om te weten wat wel en wat niet gedragen wordt door de gemeente. Er is namelijk nog een item dat speelt, het item van duurzaamheid. Goed rentmeesterschap is één van onze opdrachten.  Duurzaamheid is hier een onderdeel van, maar…… hier zit wel een prijskaartje aan. Hierover later meer.

 

Uit de bouwhoek (27)

Wereldklimaatdag. Weet u dat hier op 11-11-11 extra aandacht voor is? In Dublin is rond deze datum een klimaattop. Vele onderwerpen over het klimaat zullen tijdens deze top de revue passeren. Allemaal woorden zult u zeggen. Maar weet u, wij kunnen het verschil maken. Elke druppel op de gloeiende plaat is er wel één!

Duurzaamheid en goed rentmeesterschap zijn twee woorden die ik in mijn vorige column gebruikt heb. Twee woorden die wij zeker met het oog op de toekomst niet mogen vergeten. Als gemeente van Ottoland en omstreken bouwen we een gedeelte aan ons kerkgebouw met het oog op de toekomst. Weet u nog dat we flessen ‘gepost’ hebben voor de toekomst? Zou het niet fijn zijn als degenen die de flessenpost openen, zullen zeggen dat wij goed met hetgeen ons is toevertrouwd zijn omgegaan?

Degenen die werken op de bouw komen allemaal uit de buurt. Onnodige verbranding van fossiele brandstoffen vindt hierdoor niet plaats. Bouwmaterialen komen, voor zover ik weet, ook uit onze kennissenkring en dus uit onze omgeving. Heel goed! Maar het kan nog beter.

Ons dak aan de achterzijde ligt op het zuiden. De zon schijnt in Nederland vaker dan wij misschien denken. Wat zou er tegen zijn om op dit dak aan de achterzijde zonnepanelen neer te leggen? Hiermee kunnen wij het verschil maken. Duurzaamheid en goed rentmeesterschap. Dit is pas gericht zijn op de jeugd aan wie de aarde na ons wordt toevertrouwd.

De goede lezer zal opmerken dat het woord duurzaamheid ook het woord “duur” bevat. Eerlijk is eerlijk, voor niks gaat de zon op. Aanbrengen van zonnepanelen is een extra uitgave. De vraag is:  Wat hebben wij (financieel) over voor duurzaamheid en hoe vullen wij de term “goed rentmeesterschap” in?

“God de Heer bracht de mens dus in de tuin van Eden om die te bewerken en erover te waken” (Gen. 2:15). Deze opdracht wordt later in vers 22 gedeeltelijk herhaald als Adam en Eva de wereld in worden gestuurd. Kunnen of mogen wij deze opdracht negeren?

 

Uit de bouwhoek (28)

‘Een steen die in het water gegooid wordt veroorzaakt een golfbeweging.’ Zomaar een zin uit de verkondiging van onze predikant Mirjam Kollenstaart. Het evangelie wordt steeds opnieuw verkondigd om een rimpeling te veroorzaken zodat mensen geraakt worden door de mooiste Boodschap aller tijden.

In mijn vorige bijdrage heb ik ook een (bouw-)steen  in het water gegooid. Heeft de rimpeling van deze steen u geraakt? Ik sprak over rentmeesterschap, over duurzaamheid. Ik stelde daarbij de vraag hoe wij goed rentmeesterschap invullen. Wat er we er financieel voor over hebben om het milieu te sparen zodat onze kinderen ook een toekomst hebben op deze aarde. Willen wij daadwerkelijk het verschil maken?

Vragen in een column zijn vaak retorisch van aard. Graag had ik op bovenstaande vragen wel een reactie gehad. Eén broeder heeft  gereageerd. Met hem heb ik een goed gesprek gehad. In beginsel zijn wij het met elkaar eens. Het is heel belangrijk na te denken welke ecologisch voetafdruk wij achterlaten op deze aarde. Wat de beste manier is? Wel of geen zonnepanelen op het dak van onze kerk? Hier konden wij samen geen eensluidend antwoord op geven. Dit is ook niet erg. Als we  ons maar bewust zijn, dat elke stap die wij zetten gevolgen heeft.

Opnieuw een steen: Zijn we ons hiervan bewust? Wat doen we eraan om die voetafdruk positief voor de toekomst te laten zijn? Kunnen we daar als kerk een bijdrage aan leveren? Hoe? Ik ben benieuwd of de golven van deze rimpeling u bereiken.

 

Uit de bouwhoek (29)

Voortschrijdend inzicht. Dit kun je zien als het antwoord voor de toekomst verkregen in het heden op een vraag uit het verleden. Voortschrijdend inzicht, de reactie van een gemeentelid op mijn steen die ik in het water gegooid heb over de ecologische voetafdruk die we achterlaten op deze aarde. Voortschrijden, ziet u daarin ook voetsporen?

Als je iets niet weet, ga je het vragen aan iemand van wie je verwacht dat hij of zij het wel weet. Je gaat er dan vanuit dat die kennis bij die ander aanwezig is. Kennis is niet iets statisch. Kennis ontwikkelt zich. Kennis groeit. De wetenschap heeft er haar handen vol aan. Steeds ontstaan nieuwe kennis en nieuwe inzichten.

Onze vrijwilligers aan ons bouwproject bezitten een zekere kennis (en vaardigheden). Zij krijgen vaak te maken met onvoorziene omstandigheden. Je kunt niet alles voorzien. In een bestek staat vaak een veelzeggend zinnetje: ‘Wordt in het werk ingemeten.’ Dit vraagt kennis om de juiste stappen te zetten. Voortschrijdend inzicht. Al dan niet met behulp van iemand anders.

In je leven treedt je in de voetsporen van iemand anders. Veel van wat je doet, is al eens door iemand voorgedaan. In ons geloof staan we in de traditie van onze voorouders die ons zijn voorgegaan. Zij traden in de voetsporen van Jezus Christus. Het Doel is bekend. De voetafdrukken staan er al. Het enige wat wij hoeven doen, is in Zijn voetsporen te treden. Als dat geen voorschrijdend inzicht is!

 

Uit de bouwhoek (30)

De bouwwerkzaamheden bij onze kerk zijn gericht op de toekomst. De boodschap die wij willen doorgeven aan de toekomst hebben we in flessen onder de funderingsvloer weggestopt. Je geloof uitdragen mag ook gerust gezien worden. Vertel de Blijde Boodschap aan de wereld. Laat zien waar je voor staat.

Waaraan herken je een kerk? Als je door bijvoorbeeld de Alblasserwaard rijdt, zie je de oude kerken in de diverse ‘kerkdorpen’ met hun torens al van verre staan. Die torens wijzen als reusachtige vingers naar de  hemel. Op nieuwbouwkerken zie je vaak een kruis afgebeeld. Het algemene teken van het christelijk geloof.

Ons kerkgebouw is niet oud en is ook niet nieuw. Dus geen toren en ook  geen duidelijk kruis op de gevel. In ons logo staat een prachtig kruis. Samengesteld uit 21 (3 x 7) verschillende delen. Een verticale balk die de verbinding vormt tussen God en de mens. Een horizontale balk met verspringende delen die de gebrokenheid van de wereld kenmerken. Herkenbaar als het kruis van de Gereformeerde Kerk van Ottoland.

We zijn er tot op heden altijd heel behoedzaam mee omgegaan. Het logo was eigenlijk alleen binnen onze kerk te zien. Wie nu goed heeft opgelet, heeft op de vleugelstukken (ook wel klauwstukken genoemd) van de dakkapel het kruis met de 21 delen gezien. Heel voorzichtig treden we naar buiten. Hopelijk niet alleen met het logo. Een prachtige start aan het begin van het nieuwe kerkelijk jaar: Met de mooiste Boodschap, ooit aan de mens gegeven, de wereld in.

 

Uit de bouwhoek (31)

Tijdens de bouw heb je allerlei mijlpalen. De eerste paal, de eerste steen, het hoogste punt en de oplevering. Nu zijn we bij de mijlpaal wind en waterdicht. Het seizoen waarin deze mijlpaal bereikt wordt, bepaalt in grote mate de waarde van deze fase. Als een bouwproject in de winter wind en waterdicht is, heeft dat letterlijk meer ‘gevoelswaarde’ dan in de zomer.

Deze maand hoorde ik dat ons project ongeveer wind en waterdicht is. Het dak lag al een poosje en nu is ook het glas geplaatst. Dit betekent nog niet dat we er zijn. De afwerking aan de binnenkant van een gebouw kost ook nog de nodige inspanning.

Binnen in onze aanbouw is de verdiepingsvloer gestort. En u weet dat onze mensen vakwerk willen leveren. Alleen afreien, gladstrijken met afreilatten, is niet genoeg. Er komt nog een cement afwerkvloer overheen om de vloer echt glad te maken. Voor het juiste effect moet je de vloer 10 -20 uur na het aanbrengen van deze cement afdekvloer nog een keer vlinderen. Dit is met een spaan of vlindermachine net zo lang over de nog niet geheel droge vloer schuren tot deze spiegelglad is. Hoe doe je dat nu als je de vloer op zaterdag gaat storten? Ach een uurtje op zondag die vloer even vlinderen kan toch geen kwaad? Gelukkig hebben onze vrijwilligers een sterk thuisfront die hen dit hebben afgeraden. De vloer is op een andere dag gestort!

Een tegenvaller is ook dat onze mensen getroffen zijn door de hebzucht van de mens. Er zijn gereedschappen gestolen. Gestolen bij de kerk van mensen die vrijwillig aan het werk zijn. Hier word je niet echt blij van.

We leven nu in de tijd van feesten waar de innerlijke mens niet vergeten wordt. De aanbouw is dan wel wind en waterdicht, maar dat wil niet zeggen dat het ‘binnen’ warm is. Misschien kunt u de mensen op zaterdagmorgen eens verrassen met iets warms voor bij de koffie. Dit verdienen onze vrijwilligers zeker!

Namens de bouwcommissie,
Gerrit Kant


Ander nieuws

Recent gewijzigd

Links

Twitterfeed